Ik fiets langs de oude zusterflat van het Amstelwijk ziekenhuis. Het ziekenhuis zelf staat er niet meer. Ik denk aan mijn eigen tijd in het zusterhuis, van het Diaconessenhuis in Utrecht, dat ook al werd afgebroken! Ik word overvallen door weemoed, mijn benen voelen zwaar en het lijkt alsof mijn trappers bijna niet rond willen gaan. Alles gaat voorbij, denk ik en verdriet vult mijn hart. En ik was toch zo blij toen ik op mijn fiets stapte om fijn naar mijn kapster te gaan.

Terwijl mijn gedachten naar de tijd van toen afdwalen, flitst er weer een gedachte door mijn hoofd. Het gaat helemaal niet voorbij! Ik waan me zomaar weer terug in mijn tijd daar. Wat een toffe periode, wat een plezier heb ik gemaakt met mijn groepsgenoten. Heerlijk samen kletsen na een dag werken, lekker roddelen over de afdeling waar we werkten.

Mijn benen worden alweer lichter, ik voel me blij worden als ik aan die tijd denk. Ik voelde me thuis, welkom bij mijn collega’s. Gezelligheid in de zusterflat, voldoening in mijn werk. Ik zit weer helemaal in mijn herinnering en ik voel opnieuw wat ik toen voelde.
En ik weet, dat gaat nooit voorbij! Weg weemoed, welkom vreugde. Voor ik het weet sta ik voor het pand van mijn kapster. “ Welkom Elly, kom binnen, leuk je weer te zien”, hoor ik als ik de deur open.
Nog meer vreugde!

Ps. Leren hoe dit soort herinneringen je helpen om meer vreugde en verbinding in jezelf en je relaties te ervaren? Welkom om een afspraak te maken, www.vreugdeberg.nl